سفیر ایران در چین اعلام کرد که تقویت روابط اقتصادی، تجاری و سرمایهگذاری میان تهران و پکن نیازمند برنامهریزی دقیق و هدفمند در بازه زمانی میانمدت است.
به گفته «عبدالرضا رحمانی فضلی»، تمرکز جدید بر آن است که ظرفیتهای پنهان و بالفعل استانهای دو کشور در قالب یک برنامه منسجم به کار گرفته شود تا «پیوندهای مؤثر اقتصادی، تجاری و سرمایهگذاری» میان ایران و چین شکل بگیرد.
اظهارات وی روز دوشنبه دهم آذرماه در جریان نشست ملی استانداران ایران و با محوریت شناسایی فرصتهای سرمایهگذاری میان استانهای ایران و چین مطرح شد؛ نشستی که هدف اصلی آن، تقویت همکاریهای استانی و ورود جدیتر بخش خصوصی به تعاملات بینالمللی با چین بود.
نقش کلیدی استانها در توسعه تجارت ایران و چین
رحمانی فضلی با اشاره به ساختار قدرتمند استانهای چین در تصمیمگیریهای اقتصادی بیان کرد که بسیاری از استانهای این کشور از منابع سرشار، صنایع پیشرفته و اختیارات گسترده برای جذب سرمایه خارجی برخوردار هستند.
وی افزود: از سوی دیگر، در ایران نیز طی ماههای اخیر اختیارات بیشتری به استانها در حوزه اقتصاد و تجارت تفویض شده است؛ اقدامی که میتواند مسیر تعامل مستقیم میان استانهای ایران و چین را هموار کرده و سرعت دستیابی به توافقهای اقتصادی را افزایش دهد.
این شرایط جدید، به گفته او، بستری مناسب برای توسعه:
-
سرمایهگذاری مشترک
-
ایجاد طرحهای صنعتی مشترک
-
صادرات هدفمند به چین
-
همکاریهای لجستیکی و زیرساختی
پیشنهاد اجرای پروژههای مشترک توسط بخش خصوصی
در این نشست، مسئولان پیشنهاد کردند که هر استان ایران، با محوریت بخش خصوصی خود، دستکم دو یا سه پروژه موفق سرمایهگذاری یا تجاری را با شرکای چینی تعریف و پیگیری کند. این طرح از سوی وزیر کشور نیز مورد تأیید قرار گرفت.
همچنین اعلام شد که سفارت ایران در چین از این روند حمایت کامل خواهد کرد و نقش نظارتی مشخصی برای وزارت کشور در نظر گرفته شده است تا هماهنگیها بهصورت مؤثر و منظم انجام گیرد.
فرصتی تازه برای شرکتهای فعال در مسیر ایران – چین
این رویکرد تازه میتواند به فعالسازی ظرفیتهای جدید مالی، صنعتی و تجاری میان دو کشور منجر شود. گرد هم آمدن بازیگران بخش خصوصی ایران و چین، نهتنها موجب افزایش حجم معاملات میشود، بلکه امکان خلق پروژههای مشترک بلندمدت را نیز فراهم خواهد کرد.
کارشناسان معتقدند که این سیاست، یک فرصت استراتژیک برای شرکتهای ایرانی فعال در حوزه:
محسوب میشود و میتواند نقطه عطفی در آینده روابط اقتصادی ایران و چین باشد.
